header
Dieren Tolk Maus Sturmer
navigation
  • Home
  • Werken met dieren
  • Maus in gesprek met.......
  • Brievenrubriek
  • kaarsje voor uw zieke of overleden dier
  • Verjaardag, geboorte, welkom of ander feest van uw dier
  • Gezondheidstips voor uw dier
  • Dierenverhalen en humor
  • Stamgegevens
  • Contact
  • Mijn werk als medium helderziende vertrouwenspersoon
  • De overleden Buizerd en het Valkje

     

    De overleden buizerd en het Valkje

    Vandaag 20 jaar geleden stierf Berry. Hij werd destijds in België begraven, omdat het plan was daar te gaan wonen. Achteraf bleek dat voor mij alleen een onmogelijke taak. Dus lag hij daar eenzaam in een vreemd land. Echter het is geen probleem om regelmatig het graf te bezoeken. Ik combineer het met fotograferen en tanken, wat in België meer dan 20 eurocent per liter goedkoper is. Zo ook vandaag. Op de terugweg moest ik iets ophalen in Duitsland. Ja, ik woon nu eenmaal in zuid Limburg, dus 3 landen die bij elkaar liggen, wat maakt dat ik Europa doorreis in een uurtje tijd. Heel leuk.

    Even voorbij Roosteren liepen de wilde paarden, waarvan ik er één op 28 november vorig jaar een healing had gegeven. Ik kon de jonge hengst niet vinden tussen de groep. Ze liepen nogal verdeeld over een groot terrein. Jammer, ik had hem graag ontmoet om te kijken hoe zijn been was genezen. (Lees mijn verhaal op:  http://levensverhalenvanjouenmij.blogspot.nl/…/de-jonge-wil…)

    Even later zag ik een kleine valk die op vloog van de lantaarnpaal waar hij op zat. In plaats van weg te vliegen bleef hij naast de paal biddend hangen, zodat ik foto’s kon maken. Nadat ik klaar was, vloog hij weg, de landerijen over, naar het natuurgebied achter Roosteren. Nog geen kilometer verder zat er weer één op de lantaarnpaal. Opnieuw kreeg ik de ruimte om foto’s te maken voor hij verdween. Ik schakelde mijn TomTom in om richting Duitsland te rijden.

    Op de K5, een nieuwe weg, in Duitsland net over de grens, zag ik een aangereden buizerd liggen. Ik wilde stoppen, echter er zat er weer ééntje bovenop mijn bumper. Wat een ergernis. Begrijpen de mensen die dit doen niet hoe gevaarlijk het is en dat je je hele leven pijn hebt omdat zij zo nodig in je auto moesten klimmen en niet tijdig genoeg konden remmen, toen ik moest stoppen?

    De eerste de beste afslag ging ik van de K5 af en reed via een secondaire weg terug naar de brug die over deze weg ligt. Hier kon ik mijn auto parkeren. Voorzichtig klom ik langs het talud naar beneden en liep een stuk langs de grote weg terug. De automobilisten begrepen er niets van, het is daar verboden toegang. Toch moest de buizerd daar weg, dat voelde ik. Vlak bij hem gekomen moest ik goed luisteren en kijken. De buizerd lag in een bocht, dus was ik vanaf de linkerkant van de weg niet te zien, wanneer ik midden op de weg stond om de buizerd op te rapen.

    Ik nam hem in mijn armen. Een automobilist van de andere kant stopte naast me en was blij dat ik de vogel had opgeraapt. Hij was overleden. Zijn lijfje was nog niet stijf, het was kort geleden gebeurd, besefte ik. De buizerd had bloed aan zijn kopje en ergens onder aan zijn lijfje. Langzaam liep ik met hem terug, of was het een haar? Ik weet het niet. Dankbaar was ik dat ik hem vrij ongeschonden kon oprapen en in mijn armen had.

    Terug bij het talud zocht ik een mooi plekje om hem te begraven. Halverwege zag ik een boom met er omheen een kuiltje. Het was glad door de gevallen sneeuw van afgelopen dagen, en 't lukte moeizaam om bij de boom te komen. Voorzichtig legde ik de buizerd op zijn zij neer. Zodat zijn kopje net iets hoger lag. Daarna dekte ik hem toe met hooi en gras zodat hij niet zomaar ontdekt zou worden. Natuurlijk vloeide er een traan, hij was zo mooi en gaaf. Opeens liet hij een klein veertje los, alsof hij dat als aandenken gaf. Het was de 2e keer dat ik een dode buizerd in mijn armen had. Moest ook weer even denken aan het eekhoorntje anderhalve maand geleden.

    Onderweg naar huis ontmoette ik opnieuw een buizerd, niet ver van de plaats waar de andere begraven was. Hij vloog zo dicht langs mijn auto en ik kreeg zoveel tijd om hem te fotograferen, dat ik verbaast was. Zou het een bedankje zijn? Normaal blijven ze op grote afstand van me.

    Waarom vind ik steeds overleden dieren onderweg? Een vraag die ik mezelf steeds weer stel wanneer ik er weer eentje vind. Het geeft een dankbaar gevoel, omdat ik weet dat zij weg willen van de wegen waar ze na hun dood vermorzeld worden door autobanden. Ze laten dit heel duidelijk weten en voelen. Of is het mijn eigen gevoel?